Απώλεια Δοντιών

ΑΠΩΛΕΙΑ ΔΟΝ  

  Η απώλεια των δοντιών επηρεάζει σημαντικά το στοματογναθικό σύστημα (βίντεο). Ακόμα και ένα δόντι αν λείψει, αναγκάζεται ο άνθρωπος να αλλάξει την συνήθεια της αμφίπλευρης μάσησης, γεγονός που επηρεάζει το μυικό σύστημα, αλλά δημιουργεί και δυσάρεστες συνέπειες σε όλο το στόμα. Εάν π.χ. εξαχθεί ο 1ος γομφίος (σύνηθες φαινόμενο στους περισσότερους ενήλικες), η επιφάνεια μάσησης στην πλευρά που έγινε η εξαγωγή μειώνεται κατά 25% περίπου. Αυτό οδηγεί συνήθως τον ενήλικα να μασάει μόνο απο την μία πλευρά.
 Όσο αυξάνεται ο αριθμός των δοντιών που εξάγονται απο το στόμα ενός ενήλικα, οι επιπτώσεις δεν αφορούν μόνο στην απώλεια της συνολικής επιφάνειας μάσησης, αλλά και στην μειωμένη λειοτρίβηση της τροφής (καταπίνουμε αμάσητη τροφή με αποτέλεσμα να δυσκολεύουμε την πέψη), στην αλλοίωση της φυσιογνωμίας, στην μετακίνηση των υπαρχόντων δοντιών, στην ελλάτωση της οστικής μάζας των γνάθων κ.α.

  Όταν γίνεται εξαγωγή σε ένα δόντι, στο στόμα ξεκινούν μια σειρά απο διεργασίες και μετακινήσεις, διότι τα δόντια έχουν την τάση να μετακινούνται συνεχώς, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν κενοί χώροι στο στόμα.

  Ύστερα απο μιά εξαγωγή, το δόντι του αντίθετου φραγμού καθίσταται "άχρηστο", διότι δεν έχει ανταγωνιστή για να κόψει και να μασήσει την τροφή, ενώ παράλληλα "μακραίνει" μετακινούμενο προς τον κενό χώρο που άφησε η εξαγωγή. Ταυτόχρονα, τα δόντια που βρίσκονται δίπλα απο το κενό της εξαγωγής, με την πάροδο του χρόνου αποκτούν κλίση μετακινούμενα προς το κενό. Έτσι η γύρω περιοχή αποδιοργανώνεται με δυσάρεστες επιπτώσεις για την λειτουργία της μάσησης, καθώς και για τα γειτονικά  δόντια.

  Σε οτι αφορά το άδειο φατνίο μετά απο την εξαγωγή, αυτό γεμίζει με το πήγμα του αίματος και σε μερικούς μήνες δημιουργείται στη θέση του νέο οστούν. Όμως η οστική μάζα στην περιοχή της εξαγωγής μειώνεται κατά πολύ σε ύψος και πλάτος και αυτή η μείωση συνεχίζεται με τα χρόνια (βίντεο). Αν η κατάσταση αυτή παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να γίνει μια προσθετική ή εμφυτευματική αποκατάσταση, η μείωση της οστικής μάζας σε συνδιασμό με τις μετακινήσεις των δοντιών γύρω απο την περιοχή της εξαγωγής, δυσκολεύει σημαντικά τις δυνατότητες αποκατάστασης.

  Οι καλύτερες επιλογές για να διατηρηθεί ο όγκος του οστού μετά απο μία εξαγωγή είναι: α) η τοποθέτηση εμφυτεύματος αμέσως μετά την εξαγωγή, εφ όσον το επιτρέπουν οι συνθήκες, ή β) η άμεση τοποθέτηση οστικού μοσχεύματος μέσα στο άδειο φατνίο και η τοποθέτηση εμφυτεύματος μερικούς μήνες αργότερα.

  Είναι προφανές λοιπόν οτι η διατήρηση των δοντιών στο στόμα είναι πολύ σημαντική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον, ακόμα και αν έχει μείνει η ρίζα ενός δοντιού, εφ όσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις, εξαντλούμε κάθε προσπάθεια διατήρησης του στο στόμα και αν αυτό δεν είναι εφικτό, μόνο τότε καταφεύγουμε στην έσχατη λύση που είναι η εξαγωγή του. Σε μερικά στόματα υπάρχει μεγάλος αριθμός ριζών χωρίς να παρουσιάζονται συμπτώματα πόνου. Αυτές οι ρίζες χρειάζεται να εξετάζονται απο τον οδοντίατρο, να βγαίνει ακτινογραφία και αν είναι εφικτό να θεραπεύονται άμεσα. Διαφορετικά χρειάζεται να εξάγωνται γιατί εκτός απο εστίες μικροβίων και κακοσμίας, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθούν φλεγμονές ή χειρότερες καταστάσεις.